چندی پیش در دید و بازدید ایام نوروز در منزل یکی از پیرزنان فامیل در حین پذیرائی از مهمانان توسط میزبان بشقابی جلوی من قرار گرفت که خیلی برای من جالب بود.

نکته ای که حائز اهمیت هست بی اهمیتی ما ایرانیها به یادبودها و یادگارهای گذشته است. جدا" چه چیزهائی در منزل و اطراف ما هست که به عنوان لوازم دم دستی از آنها یاد میبریم ولی دارای ازش معنوی و یادگاری هست. مثل این بشقاب که میزبان از من انتظار پوست کندن تخمه و میوه داشت.

یا مثل عکس پائین که جلوی درب ورودی نمازخانه خواهران در تخت جمشید گرفته شده است.

(پایه ستون با ارزش تاریخی( قدمت ۲۰۰۰ ساله) را به سردر نمازخانه منتقل کرده اند تا خواهران محترمه وقتی خواستند کفشهایشان را در بیاورند روی آن بنشینند!)